Tuesday, February 23, 2016

மாறும் மனம்

மாற்றம் ஒன்றே மாறாதது-ன்னு சொல்வாங்க. மனுஷங்களுக்கும், அவங்க மனசுக்குமே இது பொருந்தும்னு நானே உணர்ந்துகிட்டு வரேன். சரி, அதைப் பற்றி அப்புறம் பேசலாம்…

இப்பதான் ஊருக்கு போயிட்டு வந்தேன். நிஜமாவே ‘flying visit’ தான். ஆனா முடிஞ்ச வரை கோவில்களுக்குப் போனேன். எங்க அம்மா வீட்டு பக்கத்தில் இருக்கிற பிள்ளையார் கோவில், மாங்காடு காமாக்‌ஷி, வட பழனி முருகன், கற்பகாம்பாள் (கபாலீஸ்வரர் கோவில்) மதுரை மீனாக்‌ஷி, திருப்பரங்குன்றம், அம்மா வீட்டு பக்கத்தில் இருக்கிற ஆஞ்சநேயர் கோவில், அவ்ளோதான்.

வடபழனியில் முருகனுக்கு சந்தனக்காப்பு, வெள்ளிக் கவசம்.

மதுரையில் அம்மாவுக்குத் தங்கக் கவசம்.

மாங்காட்டிலும் கூட்டத்துக்கு முன்னாடியே போனதால ரொம்ப நேரம் பக்கத்தில் நின்னு தரிசனம்.

ஆஞ்சநேயருக்கு வடை மாலை, சிந்தூரக் காப்பு.


சரி, இப்ப மாற்றத்துக்கு வருவோமா.  முன்னல்லாம் எழுதாம இருக்க முடியாது. பிறகு மனசின் பக்குவத்துக்குத் தகுந்த மாதிரி, எழுதற விஷயம் மாறிக்கிட்டே இருந்தது. உணர்வு பூர்வமான கவிதைகள், கதைகள், கட்டுரைகள், பொது விஷயங்கள், பக்திப் பாடல்கள், இப்படி…இப்பல்லாம் எழுதறதுக்கோ, பகிர்ந்துக்கறதுக்கோ ஒண்ணுமே தோணறதில்லை. சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு அப்படின்னுதான் தோணுது. பேசாம இருக்கலாம் போல இருக்கு. அதுக்குன்னு வாழ்க்கை சலிப்பா இருக்குன்னோ, மன அழுத்தத்தில் (depressed) இருக்கேன்னோ பொருள் இல்லை. மௌனத்தில் ஒரு சுகம். அதைக் கலைக்க மனசு வரதில்லை. நிறைய யோசிக்காம இருக்கறதும் ஒரு விதத்தில் நல்லதுதானே…

எப்படியோ ப்ளாக் எழுதாம இருக்க காரணம் கண்டு பிடிக்கிறேன்னு தோணுதா? ஆனா உண்மையிலேயே மனநிலை இப்ப அப்படித்தான் இருக்கு. ஒரு வேளை சோம்பேறித்தனமாக் கூட இருக்கலாம். எனக்கே தெரியலை. எப்படியும் மாறிக்கிட்டே இருக்கற மனசுதானே… சீக்கிரமே இத்தை எழுது, அத்தைச் சொல்லுன்னு தொந்தரவு பண்ணினாலும் பண்ணும். அப்படி ஏதாச்சும் சொல்றப்ப மறுபடியும் வரேன்… உருப்படியா ஏதாச்சும் சொல்ல முடியும்ணு தோணினா அப்பவும் வருவேன்…

எல்லோரும் நல்லாருக்கணும்!

அன்புடன்
கவிநயா

Monday, January 25, 2016

அகரம் முதல் எழுத்தானது ஏன்?

வந்துட்டேன்னு பிரமாதமா அறிவிப்பெல்லாம் கொடுத்திட்டு, மறுபடி காணாமப் போயிட்டேன்! தொடர்ந்து ஒரு வேலையைச் செய்யறது இருக்கே, அது ரொம்ப சிரமம்தான். முதல்ல மனசும் விருப்பமும் இருக்கணும். பிறகு உடம்பும் அறிவும் ஒத்துழைக்கணும். என்ன சொல்றீங்க? நானும் எழுதுவேன்னு சொல்லிக்க ஆரம்பிச்சு ரொம்ப வருஷமாச்சு. அதுல இந்த மாதிரி ஒரு பெரிய தேக்கம் இதுவரை வந்ததில்லை. வலைப்பூவில் இடலைன்னாக் கூட ஏதாச்சும் எழுதிக்கிட்டிருப்பேன். ஆனா இப்பல்லாம் எழுதறதுக்கு நிறைய கரு தோணினாலும், அப்பப்பவே எழுத முடியாததால மறந்து போயிடுது. அப்புறமா திரும்ப யோசிச்சு எழுத சோம்பேறித்தனம் வந்துடுது. ஹ்ம்… இந்த மனநிலைலதான் இப்ப இருக்கேன்.

 
சரி, இப்ப தலைப்புக்கு வருவோம்… எந்த மொழியை எடுத்துக்கிட்டாலுமே, அதுக்கு வரி வடிவம்னு ஒண்ணு இருக்கு. சுழி, பிறை,வளைவு, நேர் கோடு, குறுக்குக் கோடு, என்கிற இவைதான் எந்த மொழியின் வரிவடிவத்துக்குமே அடிப்படை. பொதுவா எந்த மொழியையாவது எழுதக் கத்துக் குடுக்கணும்னா, எது ரொம்ப சுலபமா எளிமையா இருக்கோ அந்த எழுத்தைத்தான் முதல் எழுத்தாக வெச்சு கத்துத் தருவாங்க. ஆனா தமிழ்ல மட்டும் “அ” வைத்தான் முதல்ல கத்துக் குடுக்கிறோம். நமக்கே தெரியும் “அ” எழுதறது எவ்வளவு கஷ்டம்! அதிலும் முதல் முதலா எழுதக் கத்துக்கற குழந்தைங்களுக்கு இன்னும் எவ்வளவு கஷ்டமா இருக்கும்! ஆனா, “அ”வைக் கவனிச்சு மெதுவா எழுதிப் பார்த்தா தெரியும்... அதில மேலே சொன்ன 5 அடிப்படையும் இருக்கு. சுழி இருக்கு, வளைவு இருக்கு, பிறை இருக்கு, குறுக்குக் கோடு இருக்கு, பிறகு நேர் கோடும் இருக்கு. அதனால “அ” வை முறையா எழுதக் கத்துக்கற குழந்தைங்களுக்கு மற்ற எழுத்தெல்லாம் சுலபமா வந்துடுமாம். எழுத்து என்ன, வேற எந்த மொழி எழுதறதும் கத்துக்கறதும் அவங்களுக்கு கஷ்டமில்லையாம்.

கலைமாமணி திருமதி.தேச மங்கையர்க்கரசி அவர்கள் ஒரு சொற்பொழிவின் போது சொல்லக் கேட்டது.

எல்லோரும் நல்லாருக்கணும்!

அன்புடன்
கவிநயா


Wednesday, December 30, 2015

மீண்டும் உலவ வந்தாச்!

வணக்கம். 

நலந்தானே? எம்புட்டு நாளாச்சு பாத்து! உங்களை எல்லாம் நினைச்சுக்கிட்டேதான் இருந்தேன், ஆனா  வரவே முடியலை... முதல் முதலா ஒரு மாணவிக்கு பரத நாட்டிய அரங்கேற்றம் செய்தேன்.  நேரமெல்லாம் அதுவே இழுத்துடுச்சு. இனிமேலாவது மாதம் ஓரிரு பதிவாவது இடணும்கிற எண்ணம் இருக்கு... பார்க்கலாம்....

அன்பின் உருவாய் அவள்* உருவம்
அவளின் வடிவாய் இவ்வுலகம்
அன்பே சங்கிலியாய்ப் பிணைக்கும்
அமைதி அதனுள் தவழ்ந்திருக்கும்

கோபம் தாபம் இங்கில்லை
கவலை கண்ணீரும் இல்லை
இன்பம் துன்பம் என்றில்லை
ஆனந்தம்ஒன்றே இதன் எல்லை

புதுசா விரியும் பூ வாசம்
மனசில் முளைக்கட்டும் புது நேசம்
புதுசாப் பிறக்குது புதுவருஷம், பல
தினுசா சிறக்கட்டும் அனைவருக்கும்!

--கவிநயா

*அவள்: அவள் வேறு யாருமில்லை, அகிலத்துக்கெல்லாம் அன்னை பராசக்திதான்!

அனைவருக்கும் ஆங்கிலப் புத்தாண்டு இனியதாகப் பிறக்கட்டும்! சிறக்கட்டும்!

Friday, September 4, 2015

வாராது வந்த மாமணி!

அனைவருக்கும் குட்டிக் கிருஷ்ணன் பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள்!

சுப்பு தாத்தா நெகிழ்ந்து மகிழ்ந்து பாடித் தந்ததைக் கேட்டு மகிழுங்கள்!



நானிலம் போற்றிட நாற்றிசை வாழ்த்திட
சின்னக் கண்ணன் பிறந்தான்

வானகம் போற்றிட வையகம் வாழ்த்திட
வண்ணக் கண்ணன் பிறந்தான்

செக்கச் சிவந்திட்ட செங்கமலம் போல
சின்னத் திரு வடிகள்

எட்டி உதைத்திட விட்டு விட்டு ஓடும்
முன்னைப் பழ வினைகள்

மொட்டு மலர்ந்தது போல விரிந்திடும்
பட்டுப் போன்ற இதழ்கள்

சிட்டுப் போல அவன் சிந்திடும் சிரிப்பில்
சொக்கி விடும் மனங்கள்

சுற்றி வருகின்ற சூரியனைப் போல
வட்டக் கரு விழிகள்

சுட்டு எரிக்கின்ற துன்பம் அத்தனையும்
சுட் டெரிக்கும் விழிகள்

ஆலிலைக் கண்ணன் தன் காலின் விரலினை
வாயில் ருசித் திருப்பான்

ஆயிர மாயிரம் பாயிரம் பாடிட
கேட்டு மகிழ்ந் திருப்பான்

ஆழி துயில்பவன் தாயின் மடியினில்
பிள்ளை யாகப் பிறந்தான்

வாழி வாழி யென்று நெஞ்சம் நெகிழ்ந்திட
வாழ்த்தி மகிழ்ந் திடுவோம்!



--கவிநயா

படத்துக்கு நன்றி: http://www.motherszone.com/baby-names-meaning-lord-krishna/

Saturday, August 29, 2015

ஸ்ரீலக்ஷ்மி

ஸ்ரீ வரலக்ஷ்மி நோன்பு வாழ்த்துகள்!
செந்தாமரைப் பூவில் செஞ்சூரியன் போல
சிரிக்கின்ற ஸ்ரீதேவியே!
கண் தாமரை கொண்டு கார்மேக மேனியனைக்
கவர்கின்ற ஸ்ரீகாந்தையே!

பாருலகம் காக்கின்ற பாற்கடல் மாதவனின்
மார்புறையும் ஸ்ரீபத்மையே!
ஓர்நெல்லிக் கனிக்காகப் பொற்கனிகளைப் பொழிந்த
கருணைமிகு ஸ்ரீகமலையே!

ஒட்டிய தலை ஓட்டில் பிச்சையிட்டு சிவனைக்
காத்திட்ட ஸ்ரீபுத்தயே!
கட்டிய மன்னவனைக் கணமும் அகலாமலே
களிக்கின்ற ஸ்ரீசித்தயே!

ஓரெட்டு வடிவங்கள் கொண்டிந்த உலகிற்கு
ஒளியூட்டும் ஸ்ரீஸத்யையே!
ஈரெட்டு செல்வங்கள் ஈந்திடும் தேவியே
எமைக் காக்கும் ஸ்ரீலக்ஷ்மியே!



--கவிநயா

(ஒரு நாள் தாமதம். ஆனா அவ ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டான்னு நம்பிக்கை)


Saturday, August 15, 2015

எங்கள் சிற்றில் சிதையேலே!

விளையாடப் போன குழந்தையை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறார், தந்தை. “என்ன ஆயிற்று, இன்றைக்கு, இன்னும் காணோமே இந்தப் பெண்ணை”, என்று எண்ணமிட்டபடி வாசலுக்கு வந்து கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை எல்லாத் திசைகளிலும் பார்க்கிறார்.

அதோ! என்ன இது, கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டே வருகிறாற் போல் இருக்கிறது. அழுகிறாளா என்ன?

அவள் வாசலுக்கு வரும் முன் தானே விரைவாக அடியெடுத்து மகளிடம் செல்கிறார்.

“என்னம்மா கோதை? என்ன ஆயிற்று?” மகளை வாரிக் கைகளில் எடுத்து, அவள் கண்ணீரைத் துடைக்கிறார்.

“ம்…ம்..”, விசும்பிக் கொண்டே தந்தையில் தோளில் தலை சாய்த்துக் கொள்கிறாள், கோதை.

வீட்டிற்கு வந்து கை, கால், முகம் அலம்பி, குடிக்கத் தண்ணீர் கொடுத்து, மகளை ஆசுவாசப் படுத்துகிறார்.

“அப்பா… அப்பா… இன்றைக்கு என்ன ஆயிற்று தெரியுமா?”

“என்னம்மா ஆயிற்று? அதைத்தானே நானும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்”

“அப்பா, இன்றைக்கு நானும் என் தோழிகளும் மணலில் சிற்றில் கட்டி விளையாடினோம்… சரியாக அந்த நேரம் பார்த்து கண்ணன் வந்து விட்டனப்பா! வந்ததும் இல்லாமல் எங்கள் சிற்றிலை எல்லாம் கலைக்கத் தொடங்கி விட்டான்”

ஆயர்பாடிக் கண்ணன் ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூருக்கு வந்தானா? பெரியாழ்வாருக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை…
“ம்… அப்படியா? அதனால்தான் அழுது கொண்டே வந்தாயா?”

“ஆமாம் அப்பா. அவனிடம் எப்படியெல்லாம் கெஞ்சினோம் தெரியுமா?”

“………….”

“சிற்றில் கட்டுவது அப்படி ஒன்றும் சாதாரணமான வேலை இல்லை அப்பா.

ஆற்று மணலை அள்ளி வந்து கைகளாலேயே சலித்துச் சலித்து மிக மென்மையாக ஆக்கினோம். பிறகு தண்ணீர் தெளித்துப் பதமாக்கி, ஒவ்வொரு பகுதியையும் பார்த்துப் பார்த்து, முதுகு நோக, எவ்வளவு பொறுமையாகக் கட்டினோம் தெரியுமா அப்பா?

ஆனால் அங்கே கண்ணன் வந்து விட்டான். வந்தவன் தன் அழகுக் கண்களால் எங்கள் சிற்றில்களை ஒரு முறையேனும் பார்த்துப் பாராட்டுவான் என்று நினைத்தேன். அவன் என்னடாவென்றால் சிற்றில்களைக் கலைக்கத் தொடங்கி விட்டான்! இது நியாயமா அப்பா?”

“ஆம் அம்மா… சின்னஞ்சிறுமிகள் கட்டிய சிற்றில்களைக் கலைக்க அவனுக்கு எப்படித்தான் மனம் வந்ததோ?”

“ ‘ஆதிமூலமே’ என்று அலறிய யானைக்காக பறந்தோடி வந்தவன் அல்லவா அப்பா? ஆனால் ஏன் இந்தச் சிறுமிகளிடம் மட்டும் அவனுக்கு அன்பு இல்லை?”

“அன்பே வடிவானவன் அம்மா, அவன். ஆனாலும் இந்தக் குறும்பு விளையாட்டுகள் எல்லாம் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை. உங்களைச் சிணுங்க வைத்து வேடிக்கை பார்க்கத்தான் அப்படிச் செய்திருப்பான்!”

“உண்மைதான் அப்பா. ஆனால் ஒன்று. அவன் என்னதான் இதைப் போல அநியாயம் செய்தாலும் ஏனோ அவனிடம் மட்டும் கோபமே வர மாட்டேனென்கிறது. அவன் என்ன செய்தாலும் அதில் ஏதோ மாயம் இருக்கிறதப்பா… அது நம்மை அப்படியே மதி மயங்கச் செய்து விடுகிறது; மந்திரம் போலக் கட்டிப் போட்டு விடுகிறது!

அதனால் அவன் செய்கையால் வருத்தம் ஏற்பட்டாலும் அவனைத் திட்டவே மனம் வரவில்லை அப்பா. எப்பேர்ப்பட்ட கள்வன் அவன்!” கண்ணன் மேல் கொண்ட அன்பைப் போலவே கோதையின் கண்களும் அகன்று விரிகின்றன.

“ம்… அப்புறம் என்னம்மா செய்தான் கண்ணன்?”

“சிற்றில்களைக் கலைத்ததோடல்லாமல் எங்களையும் எட்டிப் பிடிக்க வந்தான் அப்பா. நாங்கள் அவன் கைக்கு அகப்படாமல் ஓடினோம். உடனே அவன், என்னிடமிருந்தா தப்பி ஓடுகிறீர்கள், நான் யாரென்று தெரியுமா என்று கூறி, சங்கு சக்ரதாரியாக நின்றான் அப்பா!”

“என்ன!”, திகைத்து நிற்கிறார் பெரியாழ்வார்!

“யாருக்கும் எளிதில் கிடைக்காத அவன் தரிசனம் எங்களுக்குக் கிடைத்தது. ஆனாலும் நாங்கள் எங்கள் பிடிவாதத்தை விட்டுக் கொடுக்கவில்லை. “நீ சங்குசக்ரதாரியாகவே இரு. ஆனால் எங்கள் மனம் இப்போது வருத்தத்தில் இருக்கிறது. மனம் வருத்தத்தில் இருக்கையில் கருப்பஞ்சாறும் கசக்கும். நீ எங்களை இப்போது என்ன சமாதானம் செய்தாலும் அது செல்லாது என்று சொல்லி விட்டோம் அப்பா”

“அப்படியா சொன்னீர்கள்?!”

“தெருவில் நின்று விளையாடினால் அவன் தொந்தரவு செய்கிறான் என்று நாங்கள் எல்லோரும் அருகிலிருந்த என் தோழி ஒருத்தியின் வீட்டினுள் புகுந்து, முற்றத்தில் ஒளிந்து கொண்டோம்.”

“கண்ணனிடமிருந்து ஒளிந்து கொள்வது இயலாத காரியம் அம்மா!”

“சரியாகச் சொன்னீர்கள் அப்பா! நாங்கள் அங்கிருக்கிறோம் என்பது அவனுக்கு எப்படித்தான் தெரிந்ததோ அவனுக்கு! அங்கும் வந்து விட்டான்! வந்ததோடு அல்லாமல் அவனுடைய அந்த அழகிய பூவை வண்ணம் விகசிக்க, செவ்விதழ்கள் கனிந்து நெளிய, மயிற்பீலி அசைந்தாட, கண்களில் குறும்பு கூத்தாட, எங்களை நோக்கி அப்படியொரு பேரெழிலான புன் முறுவல் செய்தான். நாங்கள் அதைப் பார்த்து அப்படியே மயங்கி விட்டோம்! அவன் முறுவலின் எழிலைக் கண்ட கண்களுக்கு வேறென்ன வேண்டும் அப்பா?” சொல்லும் போதே கோதையின் கண்கள் செருகி கனவு நிலைக்குப் போகின்றன.

“ம்…அப்புறம்?” அவள் சொல்லச் சொல்ல பெரியாழ்வாரின் கண்களின் முன்னேயும் காட்சிகள் விரிகின்றன. கண்ணனின் கனிமுகம் தெரிகிறது.

“ஆனால் அவன் அப்படியே எங்களை அணைக்க வந்த போது சட்டெனெ விலகி ஓடி வந்து விட்டோம். அக்கம் பக்கம் பார்த்தால் என்ன சொல்வார்கள் அப்பா? இந்தக் கண்ணனுக்கு ஒன்றுமே தெரியவில்லை!”, அதிருப்தியுடன் உதட்டைச் சுழிக்கிறாள் கோதை.

“சரிதானம்மா… அப்படியானால் இனி சிற்றில் கட்டி விளையாடாதீர்கள். வேறு விளையாட்டு ஏதேனும் விளையாடுங்கள்”

“என்னப்பா அப்படிச் சொல்லி விட்டீர்கள்? என் கண்ணன் வருவானென்றால், அவன் திருவடிகளால் கலைப்பானென்றால், அதற்காகவே எத்தனை சிற்றில்கள் வேண்டுமானாலும் கட்டிக் கொண்டே இருப்பேனே!”

“எதிர்பார்த்ததுதான்”, என்பது போல தனக்குத் தானே சிரித்துக் கொள்கிறார் பெரியாழ்வார்.


ஆடிப் பூர நாயகி ஆண்டாளின் திருவடிகளே சரணம்!

எல்லோரும் நன்றாக இருக்க வேண்டும்.

அன்புடன்
கவிநயா


 பி.கு.: நாச்சியார் திருமொழியில் இரண்டாம் திருமொழி பாடல்களை வைத்து எழுதியது.