Monday, August 29, 2016

“பொருள்” உதவி!

வணக்கம்! நலந்தானே? உங்களை ஒரு உதவி கேட்கலாமென்று வந்தேன்.

பரத நாட்டியத்தில் நாங்கள் ஆடுகின்ற பாடல்களில் ஒன்றான முருகன் கவுத்துவத்தில், இந்த வரி வருகிறது:

“கடல் கிழிய, மலை முறிய, வரும் முருகன்...”

அடியவர்களுக்கு அருள் புரிய அவ்வளவு வேகமாக வருகிறானா? அல்லது இதன் பின்னே கதை ஏதும் இருக்கிறதா என்ற சந்தேகம் வந்தது. ஏனென்றால்,

வில்லினை ஒத்த புருவம் வளைத்தனை வேலவா!”

என்று தொடங்கும் பாரதியின் பாடல் ஒன்றில்

“வெள்ளலைக் கைகளைக் கொட்டி முழங்கும் கடலினை
உடல் வெம்பி மறுகிக் கருகி புகைய வெருட்டினாய்”

என்று வருகிறது.

“மலை முறிய” என்றால் தாரகாசுரன் கிரௌஞ்ச மலையாக மாறிய போது அந்த மலையைப் பிளந்த கதை என்று வைத்துக் கொள்ளலாம்… ஆனால் கடலைக் கிழித்தது?

தெரிந்தால் சொல்லுங்களேன்!

அன்புடன்
கவிநயா

Tuesday, August 23, 2016

அழகுக் குழந்தை!

அனைவருக்கும் குட்டிக் கிருஷ்ணன் பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள்! 


கண்ணன் பிறந்தான், சின்னக் கண்ணன் பிறந்தான்

நானிலம் மகிழ, நான்மறை புகழக் கண்ணன் பிறந்தான்


எங்கள் மன்னன் பிறந்தான்

பூவைப் பூ வண்ணம் அவன் பூந்தளிர் மேனி, அவன்

பூஞ்சிரிப்பில் கிறங்கி விடும் மனமென்னும் தேனீ



வெள்ளித் தண்டை கொஞ்சக் கொஞ்ச

சேவடிகள் கெஞ்சக் கெஞ்ச

மூவடியால் உலகை அளந்த மாயன் வருகிறான், அவன்

ஏதும் அறியாத குழந்தை போலத் தவழ்கிறான்



வா யிதழில் தே னொழுக

வண்டு விழி தான் சுழல

அண்டமெல்லாம் தன்னுள் கொண்ட மாயன் வருகிறான், அவன்

ஏதும் அறியாத குழந்தை போலத் தவழ்கிறான்



அன்னை இல்லை என்பதனால்

அன்னை அன்பிற் கேங்கினனோ?

அன்னை யசோ தாவைத் தேடி மாயன் வருகிறான், அவன்

அழகுக் குழந்தையாகி அவள் மடியில் தவழ்கிறான்


---கவிநயா 


Tuesday, February 23, 2016

மாறும் மனம்

மாற்றம் ஒன்றே மாறாதது-ன்னு சொல்வாங்க. மனுஷங்களுக்கும், அவங்க மனசுக்குமே இது பொருந்தும்னு நானே உணர்ந்துகிட்டு வரேன். சரி, அதைப் பற்றி அப்புறம் பேசலாம்…

இப்பதான் ஊருக்கு போயிட்டு வந்தேன். நிஜமாவே ‘flying visit’ தான். ஆனா முடிஞ்ச வரை கோவில்களுக்குப் போனேன். எங்க அம்மா வீட்டு பக்கத்தில் இருக்கிற பிள்ளையார் கோவில், மாங்காடு காமாக்‌ஷி, வட பழனி முருகன், கற்பகாம்பாள் (கபாலீஸ்வரர் கோவில்) மதுரை மீனாக்‌ஷி, திருப்பரங்குன்றம், அம்மா வீட்டு பக்கத்தில் இருக்கிற ஆஞ்சநேயர் கோவில், அவ்ளோதான்.

வடபழனியில் முருகனுக்கு சந்தனக்காப்பு, வெள்ளிக் கவசம்.

மதுரையில் அம்மாவுக்குத் தங்கக் கவசம்.

மாங்காட்டிலும் கூட்டத்துக்கு முன்னாடியே போனதால ரொம்ப நேரம் பக்கத்தில் நின்னு தரிசனம்.

ஆஞ்சநேயருக்கு வடை மாலை, சிந்தூரக் காப்பு.


சரி, இப்ப மாற்றத்துக்கு வருவோமா.  முன்னல்லாம் எழுதாம இருக்க முடியாது. பிறகு மனசின் பக்குவத்துக்குத் தகுந்த மாதிரி, எழுதற விஷயம் மாறிக்கிட்டே இருந்தது. உணர்வு பூர்வமான கவிதைகள், கதைகள், கட்டுரைகள், பொது விஷயங்கள், பக்திப் பாடல்கள், இப்படி…இப்பல்லாம் எழுதறதுக்கோ, பகிர்ந்துக்கறதுக்கோ ஒண்ணுமே தோணறதில்லை. சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு அப்படின்னுதான் தோணுது. பேசாம இருக்கலாம் போல இருக்கு. அதுக்குன்னு வாழ்க்கை சலிப்பா இருக்குன்னோ, மன அழுத்தத்தில் (depressed) இருக்கேன்னோ பொருள் இல்லை. மௌனத்தில் ஒரு சுகம். அதைக் கலைக்க மனசு வரதில்லை. நிறைய யோசிக்காம இருக்கறதும் ஒரு விதத்தில் நல்லதுதானே…

எப்படியோ ப்ளாக் எழுதாம இருக்க காரணம் கண்டு பிடிக்கிறேன்னு தோணுதா? ஆனா உண்மையிலேயே மனநிலை இப்ப அப்படித்தான் இருக்கு. ஒரு வேளை சோம்பேறித்தனமாக் கூட இருக்கலாம். எனக்கே தெரியலை. எப்படியும் மாறிக்கிட்டே இருக்கற மனசுதானே… சீக்கிரமே இத்தை எழுது, அத்தைச் சொல்லுன்னு தொந்தரவு பண்ணினாலும் பண்ணும். அப்படி ஏதாச்சும் சொல்றப்ப மறுபடியும் வரேன்… உருப்படியா ஏதாச்சும் சொல்ல முடியும்ணு தோணினா அப்பவும் வருவேன்…

எல்லோரும் நல்லாருக்கணும்!

அன்புடன்
கவிநயா

Monday, January 25, 2016

அகரம் முதல் எழுத்தானது ஏன்?

வந்துட்டேன்னு பிரமாதமா அறிவிப்பெல்லாம் கொடுத்திட்டு, மறுபடி காணாமப் போயிட்டேன்! தொடர்ந்து ஒரு வேலையைச் செய்யறது இருக்கே, அது ரொம்ப சிரமம்தான். முதல்ல மனசும் விருப்பமும் இருக்கணும். பிறகு உடம்பும் அறிவும் ஒத்துழைக்கணும். என்ன சொல்றீங்க? நானும் எழுதுவேன்னு சொல்லிக்க ஆரம்பிச்சு ரொம்ப வருஷமாச்சு. அதுல இந்த மாதிரி ஒரு பெரிய தேக்கம் இதுவரை வந்ததில்லை. வலைப்பூவில் இடலைன்னாக் கூட ஏதாச்சும் எழுதிக்கிட்டிருப்பேன். ஆனா இப்பல்லாம் எழுதறதுக்கு நிறைய கரு தோணினாலும், அப்பப்பவே எழுத முடியாததால மறந்து போயிடுது. அப்புறமா திரும்ப யோசிச்சு எழுத சோம்பேறித்தனம் வந்துடுது. ஹ்ம்… இந்த மனநிலைலதான் இப்ப இருக்கேன்.

 
சரி, இப்ப தலைப்புக்கு வருவோம்… எந்த மொழியை எடுத்துக்கிட்டாலுமே, அதுக்கு வரி வடிவம்னு ஒண்ணு இருக்கு. சுழி, பிறை,வளைவு, நேர் கோடு, குறுக்குக் கோடு, என்கிற இவைதான் எந்த மொழியின் வரிவடிவத்துக்குமே அடிப்படை. பொதுவா எந்த மொழியையாவது எழுதக் கத்துக் குடுக்கணும்னா, எது ரொம்ப சுலபமா எளிமையா இருக்கோ அந்த எழுத்தைத்தான் முதல் எழுத்தாக வெச்சு கத்துத் தருவாங்க. ஆனா தமிழ்ல மட்டும் “அ” வைத்தான் முதல்ல கத்துக் குடுக்கிறோம். நமக்கே தெரியும் “அ” எழுதறது எவ்வளவு கஷ்டம்! அதிலும் முதல் முதலா எழுதக் கத்துக்கற குழந்தைங்களுக்கு இன்னும் எவ்வளவு கஷ்டமா இருக்கும்! ஆனா, “அ”வைக் கவனிச்சு மெதுவா எழுதிப் பார்த்தா தெரியும்... அதில மேலே சொன்ன 5 அடிப்படையும் இருக்கு. சுழி இருக்கு, வளைவு இருக்கு, பிறை இருக்கு, குறுக்குக் கோடு இருக்கு, பிறகு நேர் கோடும் இருக்கு. அதனால “அ” வை முறையா எழுதக் கத்துக்கற குழந்தைங்களுக்கு மற்ற எழுத்தெல்லாம் சுலபமா வந்துடுமாம். எழுத்து என்ன, வேற எந்த மொழி எழுதறதும் கத்துக்கறதும் அவங்களுக்கு கஷ்டமில்லையாம்.

கலைமாமணி திருமதி.தேச மங்கையர்க்கரசி அவர்கள் ஒரு சொற்பொழிவின் போது சொல்லக் கேட்டது.

எல்லோரும் நல்லாருக்கணும்!

அன்புடன்
கவிநயா